μικρή αδερφή

Ο ερχομός της μικρής αδερφής, μεταμόρφωσε το πρώτο μου παιδί

Όταν κάποιος με ρωτούσε πριν λίγο καιρό, πώς είναι ο γιος μου, αν είναι ήσυχος, αν είναι συνεργάσιμος, αν τρώει, αν κοιμάται… η απάντησή μου ήταν καταφατική σε όλα!

Ποια μάνα, άλλωστε, παραδέχεται τα ελαττώματα του παιδιού της μέχρι αυτό να φτάσει τα τριάντα;;;

Αν, όμως, με ρωτούσε κάποιος τώρα, που αξιώθηκα να αποκτήσω και ένα δεύτερο παιδάκι, μια κόρη…η απάντησή μου θα ήταν ακριβώς το αντίθετο…

Και αυτό, γιατί από τη μια μέρα στην άλλη, όλα αλλάζουν. Και αυτά που θεωρούσες ως τώρα δεδομένα, ξαφνικά ανατρέπονται. Έτσι απλά! Με τον ερχομό του νέου μέλους στην οικογένεια!

Μήπως άλλαξε ο γιος μου; Μήπως ξαφνικά έγινε δύσκολος;

Δε νομίζω… Απλώς προσπαθεί να διαχειριστεί μία κατάσταση που είναι τελείως ξένη για αυτόν… μια κατάσταση που με το «έτσι θέλω» επικράτησε στο σπίτι … έτσι ξαφνικά!

Ας μην περιμένουμε από ένα παιδί να αντιληφθεί απευθείας όλη αυτή την ξαφνική αλλαγή. Δεν είναι διακόπτης για να ρυθμιστεί σε κατάσταση αναμονής και προσαρμογής στα νέα δεδομένα.

Είναι μια ψυχή, που περιμένει από τους γονείς του να το κάνουν να νιώσει ασφάλεια και να καταλάβει ότι η αγάπη προς αυτό δε μειώθηκε, αλλά ίσα ίσα ενδυναμώθηκε με τον ερχομό της μικρής αδερφούλας, της παρέας, όπως την αποκαλεί…

« Κανένας δεν είναι να ωραίο να είναι μόνος του, μαμά» , μου λέει, στην προσπάθειά του να προσαρμοστεί και να μοιραστεί πλέον όσα έχει με την αδερφή του…

Και αυτό είναι μόνο η αρχή…

Μπορείτε, επίσης να διαβάσετε: